Kunst Gallery 238

Toeval bestaat niet; Ook niet in de kunst

Kunst was altijd al zijn passie. Toch deed weinig vermoeden dat hij ooit in deze branche zijn brood zou verdienen. Paul Lohmann groeide op in Enschede (toch ook niet een stad die je snel associeert met kunst) studeerde geodesie- in normale mensentaal de herverdeling van de aarde- aan de Technische Universiteit van Delft en mocht in zijn vrije tijd graag een plaatje draaien in de plaatselijke studentendiscotheek om de aandacht van de aanwezige vrouwen te trekken (dat zijn er in Delft hooguit een handvol). Hoe verwordt een techneut uit Delft in godsnaam een succesvolle ondernemer in de kunst?

“Elk probleemgebied ben ik wel bij betrokken geweest”

Toen hij deze zeldzame studie ook nog succesvol had afgerond (bijzonder; meeste succesvolle ondernemers hebben nooit gestudeerd) koos hij voor de stedelijke herverdeling: oftewel probleembuurten bij de wortel aanpakken om te zorgen dat de bordelen, nachtbarretjes en gokhuizen plaats maken voor daghoreca, propere instellingen, kunstgalerijen en andersoortige ondernemers die zich wel een beetje aan de wet houden. Maar…., nog steeds niks met kunst. Waar toeval, dromen en blind doorzettingsvermogen wel niet toe kunnen leiden.

Hoe belandde je dan wel in de kunstwereld?

“Tijdens mijn vorige job had ik als taak om het verbeteringsproces van een achterstandsbuurt in goede banen te leiden. Hierdoor zocht ik altijd contact met belanghebbenden en mensen die in de buurt woonden. Je kijkt dan welke andere ondernemers er gevestigd zijn en wat het toekomstige imago van de buurt zou moeten worden. Elk probleemgebied ben ik wel bij betrokken geweest. Van het spijkerkwartier in Arnhem tot aan de Witte de Withstraat in Rotterdam. Kunstenaars die bij gebrek aan inkomsten atelier hielden in leegstaande panden kwamen zo ook op mijn pad”.

Kunstwerken verkopen om interieur kantoren op te krikken

“Het viel mij meteen op dat de kunstwereld conservatief en weinig vernieuwend was. Bovendien hadden de kunstenaars totaal geen kaas gegeten van commercie. Vanwege mijn passie voor kunst ontstond de wil om hen te helpen. Ik begon in 1995 in de kunst door probleem dat kunstenaars te weinig verkochten”.

Dit is een bekend fenomeen bij ondernemers. Wanneer er successen gevierd kunnen worden is het bij nader inzien allemaal begonnen met propere en altruïstische doelen en heeft het ordinair vullen van de portemonnee altijd op de tweede plaats gestaan. Zou dit nou echt zo zijn of is het achteraf gemakkelijk praten? Het probleem dat de kunstwereld conservatief was en de kunstenaar a-commercieel had hij in elk geval tijdig in de smiezen.

Waarom moet je als particulier of ondernemer kunst kopen?

Paul vervolgt: “In eerste instantie verkocht ik kunst aan bankinstellingen en verzekeringsmaatschappijen. Het idee was dat kunstwerken aan de muur een kantoor karakter zouden geven. Kunst geeft altijd stof om over te praten. Een bankdirecteur vond dit zo leuk dat ik zijn hele kamer mocht inrichten. Door middel van cold calling benaderden we bedrijven om hen dit idee voor te leggen. Op deze manier konden we een klantenbestand opbouwen en ons concept verspreiden”.

 Praten over kunst kan ijs breken in zakelijke conversaties

Een slim concept waar menig bankdirecteur ook zeker zijn voordeel mee kan doen. Als je al stijf in het pak zit en beschikt over een weinig enerverende fantasie, afgezien van het bedenken van super handige excel sheets en verdienmodellen waar een cultureel ontwikkeld persoon prima bij in slaap dommelt, kan dit voor een verrassingselement zorgen dat de business ten goede komt. Daarnaast kent de kunst nog een belangrijk voordeel dat maar weinig ondernemers kennen.

Waardestijging op kunst is onbelast

“Weinig mensen weten dat de waardestijging op kunst onbelast is. Vroeger moest je kunst afschrijven tot 1 euro. Tegenwoordig kan je kunst overbrengen naar privé eigendom als 60 procent is afgeschreven. Het belangrijkste bij de aanschaf van een kunstwerk is dat je zeker weet dat de betreffende kunstenaar een goede toekomst heeft, dan weet je ook dat het stuk meer waard zal gaan worden. En dat het wat losmaakt bij veel ondernemers blijkt wel als ik hen rondleid in mijn kunstgalerij en emotioneel zie worden als ik vertel over de specifieke achtergrond van een kunstwerk. Dan denk ik echt: “wat heb ik een prachtig vak”.

Kopers willen bloed, zweet en tranen in een kunstwerk zien

Gevraagd naar wanneer kunst kwaliteit heeft reageert Paul stellig en eenduidig. “Kunst is geen handelswaar, maar een sieraad. Ik probeer de mensen niet simpel wat te verkopen, maar echt te adviseren. In mijn gallery hangen de werken van slechts vijf kunstenaars en dat is al meer dan genoeg. Zij zijn individualisten, wars van commercieel denken. Gek genoeg zijn we met alle vijf de kunstenaars goed bevriend. Uiteindelijk zoekt de koper originaliteit. Die wil bloed, zweet en tranen in een kunstwerk zien. Dat is de trigger”.

Met dat betreft is het verschil tussen een Amsterdamse kroeg liefhebber en een quasi intellectuele kunstkoper niet zo groot. Ze willen allebei bloed, zweet en tranen zien.

Oprechte vriendschap of niet, uiteindelijk is het toch ook de ruiter die afhankelijk is van de grillen en bevliegingen van zijn paard. En dat is in de verhouding tussen Paul als oprichter en eigenaar van Galler238 en de kunstenaars niet anders. Het is zo oud als de weg naar Rome. Toch willen zoveel mensen die ruiter zijn, maar lukt het zo weinigen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>